امروزه در کشور ما هفته ی منابع طبیعی و به خصوص روز درختکاری تبدیل به یک مراسم تبلیغی و متظاهرانه برای مسوولین شده که دوام آن نیز محدود به همین چند روز است.

بنرها و پارچه ها مملو از شعار های محیط زیستی می شود ولی در عمل چیزی دیده نمیشود.

متاسفانه مسئولان بجای نگرانی درباره ی وضع محیط زیست بیشتر نگران بقای سیاسی خود هستند و به همین علت سعی در نمایش خود به عنوان یک فعال محیط زیستی دارند.

در هر دوره جدید شهرداری و یا نمایندگان  شهر بی توجه به نظرات افراد کاردان و کارشناس اموری را در سطح شهرستان  اجرا می کنند. 

متاسفانه رسم ناپسندی به نام سر برداری و جوانسازی برای کلیه درختان کهنسال رواج یافته که بسیار مورد توجه مسئولین امور شهری است . از آنجایی که تخریب آسانتر از ساختن است مسئولین بجای ایجاد سیستمی منظم برای آبیاری یا تامین نیازهای غذایی درختان با سیمانی کردن جوی ها یا تنه بری درختان کار خود را برای پاکسازی سطح شهر آسان کرده و با این کار صدمه ای شدید بر بدنه ی نیمه جان درختان کهنسال شهر می زنند.

در این ایام نیز که موسم درختکاری است اثری از درختکاری در سطح شهر دیده نمی شود و هرساله به جز چند اصله درخت غیر بومی و مضر برای طبیعت نظیر کاج و اقاقیا و عناب تلخ آفریقایی و ابریشم مصری بسنده می کنند.

با توجه به خشکی اقلیم ایران و به خصوص استان کرمان پیشنهادی برای مسئولین شهرم دارم.نخست اینکه درختانی بکاریم که بومی باشند نظیر توت و زبان گنجشک و بادام و داغداغان و زیتون و چنار .

دوم اینکه مناطقی از شهر نظیر ورودی از سمت کرمان یا ارزوییه که دارای آب روان رودخانه یا قنات است را میتوان بدون نیاز به نگه داری درختکاری کرد.

در نهایت درختان کهنسال با توجه به سن و نوع نیاز به مراقبتی دو چندان هستند.

سیمانی کردن کف و دیواره ی جوی ها در نهایت مرگ درخت را رقم می زند.